سیاسی

نشست پروسه كابل گِره از مشكلات امنيتي كشور باز خواهد كرد؟!

نويسنده: احمدشاه كهزاد

دولت افغانستان در هفته گذشته ميزبان يك نشست مهم بين المللي بود. اين نشست زير نام “نشست پروسه كابل” بمنظور چگونگي مهار كردن جنگ اعلام ناشده افغانستان زير تدابير شديد امنيتي و در ميان موج از نا آرامي ها و نگراني هاي كه كمتر از يك ماه مي شود، برگزار شد و صحبت هاي چندي در پيرامون صلح و ثبات در افغانستان با حضور بيش از ٢٥ كشور جهان و سازمان هاي منطقوي و جهاني انجام شد كه فعلن قلم زدن در مورد نتايج آن قبل از وقت خواهد بود.
حكومت افغانستان به رغم اينكه از آن نشست به عنوان يك دست آورد فوق العاده ياد مي كند و آن را سخت مهم تلقي مي كند اما به باور من و با توجه به نشست هاي مكرر قبلي كه نتايج ملموسي و مشهودي در پي نداشته است، اميد نمي رود كه نشست پروسه كابل حلال مشكلات امنيتي كشور گردد و بتواند از جو سنگين ناامني و بي ثباتي موجوده بكاهد. در افغانستان دست كم در سه سال اخير نشست هاي متعددي دو جانبه، سه جانبه و چندين جانبه بمنظور آوردن صلح و ثبات افغانستان برگزار گرديد كه در ابتدا با خوشبيني ها و اميدهاي زيادي همراه بود، اما متأسفانه آنچنان كه انتظار مي رفت در تأمين امنيت و ثبات كشور هيچ كمكي نكرد كه با اين حساب، نشست پروسه كابل را نيز مي توان ادامه ي همان نشست هاي قبلي دانست.
آوردن صلح پايدار در افغانستان به فكتورهاي متعدد بستگي دارد. همكاري هاي صادقانه منطقوي و پشتيباني شركاي بين المللي مي تواند كاراترين ابزار جهت نيل به افغانستان آرام و با ثبات باشد اما متاسفانه چنين همكاري صادقانه از جانب كشورهاي همسايه و منطقه وجود ندارد. كشورهاي همسايه نه تنها قصد كمك و همكاري با حكومت افغانستان ندارند بل از هيچ نوع تلاشي جهت بي ثبات ساختن افغانستان در اين كشور دريغ نمي كند، چنانچه رئيس جمهور، اشرف غني در اظهارات آنروز خودش اعتراف نمود كه اصلن نمي داند كه دولت پاكستان از افغانستان چي ميخواهد- اظهار ناداني و نافهمي رييس جمهور در واقع به معناي ناتواني و بيچارگي حكومت مركزي افغانستان و از طرف ديگر، تأكيد بر عدم پايبندي دولت پاكستان به اصل حسن جواري ميان كشورها مي باشد. بهر روي
افزون بر اين، رييس جمهور در نشست پروسه كابل براي آخرين از طالبان خواست كه با حكومت افغانستان صلح كنند و أضافه كرد كه در صورت موافقت طالبان، آنها مي توانند در كابل دفتر سياسي باز كنند كه ضمانت آنرا شخص رييس جمهور غني مي كند كه بعيد بنظر مي رسد طالبان به مطالبه/دعوت رييس جمهور لبيك بگويد. ناگفته پيداست كه طالبان از دير زماني است كه كمر به نابودي مردم افغانستان بسته و امروزه بيش از هروقت ديگر قوت گرفته است، گروه طالبان تنها در ماه مبارك رمضان چندين حملات خونين انتحاري را در مركز و ولايات سازماندهي و انجام دادند كه تلفات سرسام آور بشري و مالي را به همراه داشت. داده تاريخي و تجارب عيني نشان مي دهد كه گروهاي مخالف دولت در صورتي تن به مصالحه با حكومت را مي دهند و سر ميز مصالحه حاضر مي شوند كه شديدا خودشان را در انزوا دريابند كه چنين وضعيت ي را امروزه گروه طالبان تجربه نمي كنند كه با اين پيش فرض، گفته نمي شود كه دعوت حكومت افغانستان از طالبان مورد پذيرش قرار گيرو و براي اين گروه جالب توجه باشد.
گماشتن محمدكريم خليلي بعنوان رييس شوراي عالي صلح از جانب رييس جمهور غني چند ساعت مانده به برگزاري نشست پروسه كابل نيز قابل مكث است. به رغم خوشبيني و بدبيني هاي مردم از اين پيشامد- در آخرين تحليل مي توان گفت كه انتصاب كريم خليلي دكوري بوده و صرف بمنظور خاك زدن به چشم مردم و تغير ذهنيت مقامات خارجي مبني بر اينكه حكومت افغانستان اراده قاطع براي تأمين امنيت و آوردن صلح و ثبات دارد، صورت گرفته است، نه كمتر و نه بيشتر از آن. امروزه حداقل براي مردم افغانستان روشن گرديده كه شوراي عالي صلح از آوان ايجاد آن تااكنون، مصرف بودجه هنگفت داري هيچ دست آوردي نداشته و اميد نمي رود در آوردن صلح و ثبات در كشور كمك كند.

نوشته های مشابه دې ته ورته لیکنې

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن