اجتماعی

متن سخنراني احمدشاه كهزاد در چهار مين جشنواره فارغ التحصيلي “ديد نو”

خانم ها و آقايان! وقت همگي بخير
حضار گرامي: سياسيون، دولت مردان، اساتيد دانشگاه، فعالين مدني، بزرگان منطقه، محصلين و متعلمين و خانواده هاي محترم فارغين
السلام عليكم و رحمه الله
لازم مي بينم اصالتا از جانب خودم به عنوان عضو كوچك اين جامعه و از جانب نهاد ديدنو منحيث مسئول عمومي آن، حضور دوستان و آشنايان را خير مقدم گفته و فراغت دانشجويان فارغ التحصيل را اولا به خود شان، خانواده هاي شان، دوستان و جامعه فرهنگي افغانستان تبريك و تهنيت عرض كنم و تبريكي مضاعف دارم به آن تعداد فارغ التحصيلان كه در جريان دانشگاه، كار كردند، زحمت كشيدند و پول در آوردند.
مخاطبان عزيز!
امروزه به رغم كثرت نهادهاي مدني و تشكل هاي سياسي اما كم كاري و كم ظرفيتي آنها و بي باوري مردم و دولت نسبت به اين تيپ از مردم، من اعتقاد محكم به كارگزاري مجريان مدنيت و اربابان سياست در جامعه دارم و خوشبين ام. در اين كش و قوس، نهاد ديدنو به موازات ديگر نهاد هاي مدني فعال و نيمه فعال در كابل و ولايات، از آوان تأسيس فعاليت توام با دستاورد داشته كه براي مردم محسوس است.
در ميان انبوهي از دستاوردهاي خورد و بزرگ نهاد ديدنو در عرصه هاي فرهنگي، هنري، ورزشي و فعاليت و كاركرد آن نظير إيجاد آدرس قوي براي جمعي از محصلين و مردم، تقدير و تكريم از روزهاي كه در تقويم افغانستان قداست تاريخي و مذهبي دارد و همينطور برگزاري كنفرانس ها و نشست هاي خبري در ارتباط به حمايت از آزادي بيان، دموكراسي، حقوق بشر، تنها از يك نمونه عيني و در آن واحد تازه كه قطعا تأسيس و افتتاح كتابخانه مادر است ياد آور مي شوم.
تأسيس و افتتاح كتابخانه به عظمت كتابخانه مادر از دير زماني حس ميشد و داشتن چنين كتابخانه كه بتواند حد اكثر نيازمندهاي قشر كتاب خوان را حل كند، آرزوي ديرينه قلبي ما بود كه سه ماه قبل محقق گرديد.
اميدوارم از كتابخانه مادر كه سهم به سزايي در توسعه فرهنگي، اقتصادي، اجتماعي و سياسي دارد استفاده أعظمي صورت گيرد و اين كتابخانه به نيازها و ضروريات منطقه و علي الخصوص لومان كه تاريخ سراسر درد، رنج و محنت دارد و در درازاي تاريخ، قرباني اصلي پديده ناميمون جنگ هاي گروهي و بازيهاي كثيف حزبي شده است، پاسخگو باشد.
بهر ترتيبي، تهيه و تدارك محفل امروز با توجه به تعدد مهمانان و ريسك بالاي امينتي كاري آسان نيست. متاسفانه ساكنان كابل دست كم در دو سال اخير گواه رويدادهاي تروريستي بيشمار بوده و تجمعات كه منتهاي مطالبات شان تحقق عدالت اجتماعي بودند، آماج حملات تروريستي قرار گرفتند كه حمله بر هواداران جنبش روشنايي در دهمزنگ، مسجد جامع الزهرا، مسجد امام زمان، حمله بر هواداران جنبش رستاخيز و هواداران عطا محمد نور در كابل و در تازه ترين مورد حمله تروريستي ديروز بر (آوا نيوز) عيني ترين نمونه هاي آن است. بهر روي، اميدوارم روزي آرامش و امنيت نسبي در شهر حاكم گردد. زياده طلبي ها و زياده خواهي هاي اقوام كمرنگ گردد و بحث من حاكم و تو محكوم، من سلامت و تويي ملامت در جامعه كهنه شود.
فارغ التحصيلان عزيز! ضمن تبريكي مجدد، اميدوارم كه همانند دوره دانشگاه تان، در بازار كار نيز عالي بدرخشيد و اميدوارم روزي شاهد فراغت تان از مقاطع بالاتر تحصيلي از دانشگاه هاي معتبر جهان باشيم.
فارغين عزيز! دوره پس از فراغت و قبل از استخدام كار، شايد تلخ ترين دوره زندگي يك دانشجو در افغانستان باشد. توصيه مي كنيم كه زير هرنوع شرايط مقاومت كنيد و از خانواده ها مي خواهم كه حمايت مالي شان را تا زمان استخدام به كار، قطع نكنند.
(موفق و مؤيد باشيد)

نوشته های مشابه دې ته ورته لیکنې

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید همداراز ووینئ

بستن
بستن